కవిత ....

ప్రతిసారి 

వాళ్ళు  నన్ను 
కవితలురాయమంటారు

వాళ్ళే  వర్ణాలు  అద్ది 
నా  అక్షరాలను 
దుకాణాలలో  అమ్ముకుంటారు 

శీర్షిక  కావచ్చు 
విషయం  కావచ్చు 
అంతా వాళ్ళ  ఇష్టమే 
బల్ల మీద  కాగితాలు 
ఎప్పుడు  చెల్లాచెదురుగా 
గాలికి  రేపరేపలాడుతుమ్తాయి 

నా  ఆకలికి  అవసరమైన 
ఆహారం 
నేనుమ్డాల్సిన  గది 
కూర్చోవాల్సిన  కుర్చీ 
అన్ని 
వాళ్ళే  నిర్ణిస్తారు 

రాజీ  పడలేని  మనసు 
వాళ్ళ  మాటలకు  కుదుర్చుకున్న 
ఒప్పందం
బాధ  కలిగిస్తున్నాయి 
పుట్టే  ప్రతి  ఆలోచన 
రాసే  ఒక్కో  వరుసా 
చివరికి 
వాళ్ళ  కోసం  రాసేవే 

అక్కడా  ఇక్కడా 
మార్పులు  చెప్పి 
నా  కవితలో 
వాళ్ళ  ముకాలను 
చూస్తున్నాను 

ఒక్కోసారి 
వాళ్ళ  అభిప్రాయాలకు 
నేను  జోడించే  మాటలు 
వసీకరమంత్రంగా 
ఎట్లా  పరవ్సిన్చిపోతున్నాయో 
తెలియడంలేదు 
నా  ఆసలు  భారమై 
పెను  నొప్పులతో 
లోటుపాట్లు  ఉన్న 
ఒక  ప్రపంచాలాగా 
మారిపోతునాయి 

అయిన 
వాళ్ళు  మాత్రం 
నా  సృష్టిని 
ఆహా   ఒహో 
సేహభ్ష్  అంటూ
సంబరాలు  చేసుకుంటున్నారు 

రాయడం  పూర్తియిన  తర్వాత 
కాగితాల్లో 

వెతుకుతున్నవే   కవితను , నన్నూ  

కానీ 
నేను  వాటిలో   కనిపించడంలేదు 
కొచం  ఆగండి 
వాళ్ళు  వస్తున్నారు 
నేను 

• మల్లి  కవిత  రాయాలి ,,,,                                                .....మీ Venkat