కవిత ....

ప్రతిసారి 

వాళ్ళు  నన్ను 
కవితలురాయమంటారు

వాళ్ళే  వర్ణాలు  అద్ది 
నా  అక్షరాలను 
దుకాణాలలో  అమ్ముకుంటారు 

శీర్షిక  కావచ్చు 
విషయం  కావచ్చు 
అంతా వాళ్ళ  ఇష్టమే 
బల్ల మీద  కాగితాలు 
ఎప్పుడు  చెల్లాచెదురుగా 
గాలికి  రేపరేపలాడుతుమ్తాయి 

నా  ఆకలికి  అవసరమైన 
ఆహారం 
నేనుమ్డాల్సిన  గది 
కూర్చోవాల్సిన  కుర్చీ 
అన్ని 
వాళ్ళే  నిర్ణిస్తారు 

రాజీ  పడలేని  మనసు 
వాళ్ళ  మాటలకు  కుదుర్చుకున్న 
ఒప్పందం
బాధ  కలిగిస్తున్నాయి 
పుట్టే  ప్రతి  ఆలోచన 
రాసే  ఒక్కో  వరుసా 
చివరికి 
వాళ్ళ  కోసం  రాసేవే 

అక్కడా  ఇక్కడా 
మార్పులు  చెప్పి 
నా  కవితలో 
వాళ్ళ  ముకాలను 
చూస్తున్నాను 

ఒక్కోసారి 
వాళ్ళ  అభిప్రాయాలకు 
నేను  జోడించే  మాటలు 
వసీకరమంత్రంగా 
ఎట్లా  పరవ్సిన్చిపోతున్నాయో 
తెలియడంలేదు 
నా  ఆసలు  భారమై 
పెను  నొప్పులతో 
లోటుపాట్లు  ఉన్న 
ఒక  ప్రపంచాలాగా 
మారిపోతునాయి 

అయిన 
వాళ్ళు  మాత్రం 
నా  సృష్టిని 
ఆహా   ఒహో 
సేహభ్ష్  అంటూ
సంబరాలు  చేసుకుంటున్నారు 

రాయడం  పూర్తియిన  తర్వాత 
కాగితాల్లో 

వెతుకుతున్నవే   కవితను , నన్నూ  

కానీ 
నేను  వాటిలో   కనిపించడంలేదు 
కొచం  ఆగండి 
వాళ్ళు  వస్తున్నారు 
నేను 

• మల్లి  కవిత  రాయాలి ,,,,                                                .....మీ Venkat 

Snehamaaaaaaa....

నీకూ స్నేహితులున్నారా అని హృదయం అంటే
కన్ను కన్నీరు కారిస్తే
చేతి వేళ్ళు స్నేహితులై ఓదారిస్తె
అది పాపమా లేక అదృష్టమా?
ఐతే అది ఎవరిది ?
స్నేహాన్ని జ్ఞప్తికి తెచ్చిన హృదయానిదా (లేక)

స్నేహానికి విలువ నిచ్చిన నయనానిదా (లేక)

స్నేహితులై నయనాన్ని ఓదార్చిన చేతి వెళ్ళవా (లేక)
అద్భుతమైన ఈ జన్మనిచ్చిన మన తల్లితండ్రిలదా ?
......ఇలా ఇలా ఎన్నో ఎన్నెన్నో సరిగమల పదనిసలు ....
అందుకే ఈ జన్మలో తీపి స్మృతులను అందించిన గత వేసవి లాగే ఈ సంవత్సరానికి స్వాగతం పలుకుతూ కొంగొత్త సరికొత్త ని అందరూ
ఆస్వాదించాలని , సెలయేళ్ళతో
చిలిపి ఊసుల సవ్వడులతో
వెన్నెల దారుల్లో ఊహల గాలుల్లో
ఆస్వాదిస్తూ చేసుకున్నా లేకున్నా
ఎప్పుడూ ఇలాగె ఎప్పటికీ నవ్వుతూ నవ్విస్తూ ఈ వసంతాన్ని ఆస్వాదిస్తూ ఎందరో మిత్రులను , ఆత్మీయులను సంపాదించాలని
నా మనసు ఆకాంక్షిస్తూ
ఏదో తన్మయత్వంలో
తెలిసీ తెలియని కవిత్వంతో
అక్షరాల ఆదుర్దాతో
మీకై ఇలా
" సరిక్రోత్చ పలుకుతూ "
సదా మీ నేస్తం ......... మీ ....;;;;;;;;